چگونه سختی مواد H13 را پس از تمپر استاندارد آزمایش کنیم؟

پس از تمپر معمولی، مواد H13 باید برای سختی با استفاده از یک سختی سنج قابل حمل در چندین مکان روی قطعه کار آزمایش شوند تا از میانگین مقدار 48 تا 52 HRC و محدوده تک- کمتر یا مساوی 2 HRC اطمینان حاصل شود. این داده های دقیق و قابل اعتماد را همراه با عملیات سطح و کالیبراسیون ابزار تضمین می کند.

 

1. فرآیند معمول در{1}}بازرسی سایت

رویه ها

نکات مهم

توجیه

① آماده سازی سطح

پوشش های اکسید و روغن را با سنباده زدن از نقاط تست جدا کنید تا درخشندگی فلزی داشته باشند.

برای جلوگیری از خوانش کم، مطمئن شوید که کاوشگر تماس خوبی دارد.

② کالیبراسیون ابزار

قبل از آزمایش، روی یک بلوک استاندارد کالیبره کنید و خطا را زیر ± 1 HRC نگه دارید.

تکرارپذیری را تقویت کنید و تغییرات سیستماتیک را متوقف کنید.

③ پیکربندی نقطه آزمایش

برای هر قطعه، سه تا پنج نقطه مهم را انتخاب کنید: مرکز، لبه و مرز ضخامت.

برای افزایش نمایندگی، مناطقی را بپوشانید که مستعد سرمایش ناهموار هستند.

④ چندین اندازه گیری

پس از سه بار اندازه گیری هر نقطه، مقدار میانگین را محاسبه کنید. تورفتگی های مجاور باید حداقل 3 میلی متر از هم فاصله داشته باشند.

بهبود پایداری داده ها و کاهش خطاهای تصادفی.

⑤ تجزیه و تحلیل داده ها

انحراف استاندارد دسته ای و محدوده تک تک قطعات (حداکثر مقدار منهای حداقل مقدار) را تعیین کنید.

قطعات کار غیرعادی را تعیین کنید و ثبات را ارزیابی کنید.

معیارهای پاس: میانگین دسته ای پایدار در 48-52 HRC، محدوده تکه تکه کمتر یا مساوی 2 HRC.

 

2. اقدامات احتیاطی برای بازرسی

خنک تا دمای اتاق: برای جلوگیری از نرم شدن داغ بر اندازه گیری ها، دمای قطعه کار قبل از آزمایش باید کمتر از 50 درجه باشد.

جلوگیری از اثرات لبه: برای جلوگیری از تداخل انتشار تغییر شکل، فاصله فرورفتگی از لبه باید حداقل 3 میلی متر باشد.

سوابق قابل ردیابی: برای ایجاد یک سیستم کنترل کیفیت حلقه بسته، هر جزء را با شماره سریال، بازرس، زمان و شماره کوره علامت گذاری کنید.

تعمیر و نگهداری مکرر تجهیزات: برای تضمین اندازه گیری دقیق، سختی سنج های قابل حمل باید هر سه ماه یکبار بررسی شوند.

به عنوان مثال، پنج نقطه اندازه‌گیری روی یک صفحه منیفولد H13 دارای مقادیر سختی 50.1، 50.3، 49.8، 50.0 و 50.2 HRC بودند که محدوده آن تنها 0.5 HRC است که بسیار سازگار در نظر گرفته می‌شود.

 

3. تکنیک های تأیید اضافی

تجزیه و تحلیل نمونه برداری متالوگرافی: برای تعیین اینکه آیا ریزساختار یکنواخت مارتنزیت + کاربیدهای پراکنده است، نمونه هایی از قطعات با سختی غیر معمول برای مشاهده آماده می شوند.

منحنی دمای کوره را بررسی کنید تا ببینید آیا اختلالات یا تغییرات دمایی موضعی وجود دارد یا خیر، و آیا دمای حرارت بین 550 تا 600 درجه ثابت است یا خیر.

مقایسه ترکیب: با حذف تأثیر نوسانات مواد، از XRF برای تأیید اینکه محتویات Cr، Mo و V الزامات را برآورده می کنند استفاده می شود.

"داده‌ها به خودی خود صحبت می‌کنند، راستی‌آزمایی چند بعدی-" یک اصل ایمنی است که تضمین می‌کند یافته‌های آزمایش به‌طور دقیق وضعیت مواد را منعکس می‌کند.