چگونه می توان تشخیص داد که سنسور دونده داغ به حد مجاز عمر خود رسیده است یا خیر

معیار اصلی این است که "دقت همچنان از حد مجاز پس از کالیبراسیون + خرابی های مکرر فراتر می رود." سنسور در صورتی که دو مورد از این شرایط را برآورده کند، عمر مفید خود را به پایان رسانده است. موارد زیر الزامات خاص هستند:

1. معیار اصلی: دقت بیش از حد است

اگر هر یک از شرایط زیر پس از کالیبراسیون معمول ادامه یابد، قطعه به حد پیری خود رسیده است:

رانش نقطه صفر بیش از 0.2% FS از محدوده مجاز اسمی فراتر می رود و بلافاصله پس از کالیبراسیون، یک بار دیگر از حد فراتر می رود.

انحراف دقت کامل مقیاس بزرگتر از دو برابر دقت اسمی است (به عنوان مثال، Kistler 6125A ظاهراً 0.25%FS است، اما واریانس بیش از 0.5%FS است).

حساسیت بیش از 10 درصد از مقدار اولیه آن کاهش می یابد و کالیبراسیون مجدد قادر به جبران آن نیست.

2. شکست فیزیکی/آب بندی که برگشت ناپذیر است

نشتی آب بندی: در صورت نشت مکرر مواد مذاب در دم سنسور یا محل نصب که با تعویض مهر و موم قابل رفع نیست، محفظه/درزگیر کهنه شده و از کار افتاده است.

ناهنجاری های سیگنال: آسیب خستگی به اجزای داخلی با پرش ها و قطع مکرر سیگنال خروجی نشان داده می شود که حتی پس از بازرسی سیم کشی و تقویت کننده ادامه می یابد.

آسیب دیافراگم: جداسازی قطعات، تغییر شکل و ترک خوردگی روی دیافراگم سنسور را نشان می دهد که با کالیبراسیون قابل رفع نیست.

3. ارزیابی مرجع سریع

اگر سنسور به طول عمر خود رسیده است: اگر یک مدل-مقاوم در برابر خوردگی- بالا (مانند 6125A) بیش از 3.5 سال است که استفاده می‌شود یا یک سنسور استاندارد بیش از 2 سال استفاده می‌شود و هر یک از موارد ذکر شده در بالا را نمایش می‌دهد، معمولاً می‌توان نتیجه گرفت که سنسور به طول عمر مستقیم خود رسیده است.

سنسور هنوز از حد طول عمر خود فراتر نرفته است و در صورتی که رانش حداقل باشد و پس از کالیبراسیون قابل اصلاح باشد، همچنان می توان از آن استفاده کرد.