نحوه انتخاب صحیح ترموکوپل

انتخاب ترموکوپل ها باید بر اساس در نظر گرفتن جامع محدوده دما، دقت مورد نیاز، جو عملکرد، عملکرد جسم اندازه گیری شده، زمان پاسخگویی و مزایای اقتصادی باشد.
1. انتخاب دقت اندازه گیری و محدوده اندازه گیری دما
زمانی که دمای کار بین 1300 تا 1800 درجه باشد و دقت بالایی مورد نیاز باشد، معمولاً ترموکوپل های نوع B انتخاب می شوند. دقت کم مورد نیاز است و جو اجازه می دهد تا از مواد ترموالکتریک تنگستن رنیم استفاده شود.
گاهی اوقات ترموکوپل های تنگستن رنیوم معمولاً برای دماهای بالاتر از 1800 درجه استفاده می شوند. استفاده از دمای بین 1000 تا 1300 درجه نیاز به دقت بالایی دارد و با ترموکوپل های نوع S و ترموکوپل های نوع N قابل دستیابی است. ترموکوپل های نوع K معمولا زیر 1000 درجه استفاده می شوند
برای ترموکوپل های نوع N، ترموکوپل های نوع E معمولا برای دماهای زیر 400 درجه استفاده می شوند. در اندازه گیری دمای 250 درجه و دمای منفی، معمولاً از ترموکوپل های نوع T استفاده می شود. در دماهای پایین ترموکوپل های نوع T پایدار بوده و دقت بالایی دارند.
2. انتخاب استفاده از جو
ترموکوپل های نوع S، نوع B و نوع K برای استفاده در اتمسفرهای اکسیداسیون قوی و کاهش ضعیف مناسب هستند، در حالی که ترموکوپل های نوع J و نوع T برای اتمسفرهای اکسیداسیون و کاهش ضعیف مناسب هستند. اگر از یک لوله محافظ با هوابندی خوب استفاده شود، الزامات مربوط به جو خیلی سختگیرانه نیست.
3. انتخاب دوام و پاسخگویی حرارتی
ترموکوپل های با قطر سیم زیاد دوام خوبی دارند اما پاسخ آنها کندتر است. برای ترموکوپل هایی با ظرفیت حرارتی زیاد، پاسخ آنها کندتر است. هنگام اندازه گیری دما با گرادیان های بزرگ، کنترل دما تحت کنترل دما ضعیف است. انتخاب یک زوج زره پوش مناسب تر است زیرا به زمان پاسخ سریع و سطح خاصی از دوام نیاز دارد.
4. ماهیت و وضعیت جسم اندازه گیری بر انتخاب ترموکوپل ها تأثیر می گذارد
اندازه گیری دمای اجسام متحرک، اجسام ارتعاشی و ظروف پرفشار نیاز به استحکام مکانیکی بالایی دارد. اتمسفرهای دارای آلودگی شیمیایی نیاز به لوله های محافظ دارند و در مواقع تداخل الکتریکی عایق بالایی لازم است.