تفاوت بین درمان محلول و کوئنچ چیست؟

با توجه به بحث قبلی ما در مورد روش تصفیه محلول و خواص سختی پیچ و مهره های فولادی زنگ نزن، این دو اساساً به روش های زیر متفاوت هستند:

I. اهداف مختلف مرکزی

درمان محلول: عناصر آلیاژی را حل می کند تا یک محلول جامد فوق اشباع تولید کند، مواد را نرم کند، مقاومت به خوردگی را افزایش دهد و برای پیری بعدی آماده شود.

Quenching: فاز آستنیتی را به فاز مارتنزیتی تبدیل می کند تا سختی و مقاومت در برابر سایش مواد را به میزان قابل توجهی افزایش دهد.

II. مواد قابل اجرا (سایر)

درمان محلول: عمدتاً برای فلزات غیرآهنی، از جمله آلیاژهای آلومینیوم و فولاد زنگ نزن آستنیتی قابل استفاده است. هیچ تغییر آلوتروپیک در طول درمان رخ نمی دهد.

کوئنچ: عمدتاً برای فولاد کربنی و فولاد آلیاژی، با تغییر فاز مارتنزیتی برای تقویت.

III. رویه های مختلف بعدی

درمان بعد از محلول: معمولاً بلافاصله با یک درمان پیری برای شروع مراحل تقویت و افزایش قدرت نهایی دنبال می شود.

پس از کوئنچ کردن: برای از بین بردن تنش داخلی و به دست آوردن تعادل بین سختی و چقرمگی، باید تمپر شود. در برخی موارد، درمان محلول آلیاژهای آلومینیوم به عنوان "کوئنچ با محلول" نیز شناخته می شود، اما از نظر مفهوم با کوئنچ فولاد متفاوت است.