دو دلیل برای احتراق گازهای قابل اشتعال در تجهیزات الکتریکی وجود دارد:

دو دلیل برای احتراق گازهای قابل اشتعال در تجهیزات الکتریکی وجود دارد:

یکی جرقه ها و قوس هایی است که توسط تجهیزات الکتریکی ایجاد می شود و دیگری گرمایی است که از ظاهر تجهیزات الکتریکی (یعنی سطحی که با مخلوط گاز قابل احتراق تماس می گیرد) ایجاد می شود. با توجه به قطعاتی که در حین کارکرد عادی تجهیزات می توانند قوس و جرقه ایجاد کنند، آنها را در محفظه ضد شعله قرار دهید یا از انواع دیگر ضد انفجار مانند نوع کپسوله، نوع پر از شن، نوع روغن پر شده یا نوع فشار مثبت استفاده کنید. نیت ضد انفجار با توجه به تجهیزات الکتریکی با ایمنی افزایش یافته، تجهیزاتی هستند که در حین کار معمولی قوس، جرقه و خطر دمای بالا ایجاد نمی کنند. اگر برخی از اقدامات حفاظتی در طرح آن اتخاذ شده است، سعی کنید تجهیزات را تحت شرایط عادی کارکرد یا شرایط اضافه بار مجاز قرار ندهند. ظاهر قوس ها، جرقه ها و گرمای بیش از حد می تواند ایمنی و قابلیت اطمینان تجهیزات را بیشتر کند. بنابراین، لوله گرمایش الکتریکی هیچ منبع احتراق در طول کار معمولی ندارد و می تواند در یک محیط خطر انفجار استفاده شود.

مدار الکتریکی باید در مکانی قرار گیرد که خطر انفجار کم باشد یا منبع رهاسازی از هم دور باشد. سیم کشی برق باید در امتداد دیوار بیرونی ساختمان با خطر انفجار گذاشته شود. هنگامی که خطر انفجار گاز یا بخار از هوا سنگین‌تر است، سیم‌کشی برق باید در مکانی مرتفع گذاشته شود و کابل باید مستقیماً در زمین گذاشته شود یا در ترانشه کابل پر از ماسه گذاشته شود. هنگامی که خطر انفجار گذاشته می شود هنگامی که گاز یا بخار سبک تر از هوا است، سیم کشی برق باید در یک مکان پایین و کابل باید در یک ترانشه کابل گذاشته شود. خطوط هوایی زیر 10 کیلو ولت و کمتر از 10 کیلو ولت نباید از محیط خطر انفجار عبور کنند. هنگامی که خطوط هوایی نزدیک محیط خطر انفجار هستند، فاصله بین آنها نباید کمتر از 1.5 برابر ارتفاع برج باشد.
روش سیم کشی و روش سیم کشی لوله گرمایش الکتریکی. برای محیط خطر انفجار، سیم کشی لوله فولادی ضد انفجار و سیم کشی کابل اولین انتخاب است. سعی کنید از لوله های دیواره ضخیم استفاده کنید و برخی می توانند آزمایش های سرکوب انجام دهند.

www.superbheater.com