جبران دما انتهای سرد ترموکوپل؟

یک نیاز اساسی برای استفاده از ترموکوپل ها برای اندازه گیری دما این است که باید مقدار دمای یک نقطه پایانی شناخته شود. اگر دما در آن انتها بتواند در درجه {0}} حفظ شود ، بر اساس پتانسیل ترموالکتریک اندازه گیری شده ، با مراجعه به جدول کالیبراسیون می توان مقدار دما را در انتهای دیگر به دست آورد. این انتهای ثابت دما اغلب به عنوان انتهای مرجع گفته می شود.

از نظر تئوری ، ترموکوپل ها در انتهای سرد با درجه {{0}}} به عنوان استاندارد اندازه گیری می شوند. با این حال ، این ابزار معمولاً در دمای اتاق در طول اندازه گیری است ، اما به دلیل عدم وجود سرما در 0 درجه ، اختلاف پتانسیل ترموالکتریک کاهش می یابد و در نتیجه اندازه گیری ها و خطاهای نادرست ایجاد می شود. بنابراین ، اندازه گیری جبران خسارت برای کاهش خطاها ، جبران دمای پایان سرد است.

جبران دما انتهای سرد ترموکوپل

با توجه به اینکه مواد ترموکوپل ها به طور کلی گران هستند (به ویژه هنگام استفاده از فلزات گرانبها) ، و فاصله بین نقطه اندازه گیری دما و ابزار بسیار دور است ، به منظور صرفه جویی در مواد ترموکوپل و کاهش هزینه ها ، معمولاً از سیم های جبران خسارت استفاده می شود تا انتهای سرما (انتهای آزاد) به یک اتاق کنترل پایدار دما را گسترش داده و آن را به ترمینال های ساز وصل کنید.

لازم به ذکر است که عملکرد سیم جبران خسارت ترموکوپل فقط برای گسترش الکترود ترموالکتریک و انتقال انتهای سرد ترموکوپل به ترمینال ابزار در اتاق کنترل است. این نمی تواند تأثیر تغییرات دما در انتهای سرما در اندازه گیری دما را از بین ببرد و اثر جبران خسارت ندارد. بنابراین ، سایر روش های تصحیح برای جبران تأثیر دمای انتهای سرما t {0}}} ≠ 0 درجه در اندازه گیری دما باید استفاده شود.

هنگام استفاده از سیم های جبران خسارت ترموکوپل ، باید به تطبیق مدل توجه شود ، قطبیت نمی تواند نادرست به هم متصل شود و درجه حرارت در پایان اتصال بین سیم جبران خسارت و ترموکوپل نمی تواند از 100 درجه تجاوز کند.