روشی برای قضاوت ترموکوپل های فعال و غیرفعال

1. اصل اساسی ترموکوپل
ترموکوپل سنسوری است که از اثر ترموالکتریک برای اندازه گیری دما استفاده می کند. یک ترموکوپل از اتصال سیم های دو ماده فلزی مختلف تشکیل می شود. هنگامی که موقعیت دو کنتاکت در دماهای متفاوت باشد، اختلاف دما ایجاد می شود که پتانسیل ترموالکتریک را ایجاد می کند. با اندازه گیری بزرگی این پتانسیل ترموالکتریک می توان دما را تعیین کرد.
2. تفاوت بین ترموکوپل فعال و ترموکوپل غیرفعال
تفاوت بین ترموکوپل های فعال و ترموکوپل های غیرفعال در این است که آیا منبع تغذیه خارجی مورد نیاز است یا خیر.
3. روش های تعیین ماهیت فعال و غیرفعال ترموکوپل ها
روش اصلی برای تعیین ماهیت فعال و غیرفعال ترموکوپل ها، رعایت روش اتصال اتصالات و لیدهای ترموکوپل است.
کانکتور یک ترموکوپل فعال معمولاً یک سوکت است که هر دو سیم در آن وجود دارد، و یک سیم پلاگین می تواند ترموکوپل را به منبع تغذیه متصل کند. ترموکوپل های فعال می توانند به طور فعال پتانسیل حرارتی را بدون نیاز به منبع تغذیه خارجی تولید کنند، بنابراین فقط باید در حین استفاده در ابزار اندازه گیری قرار داده شوند.
محل اتصال یک ترموکوپل غیرفعال معمولاً یک سرب پلاگین بدون سوکت سرب است. ترموکوپل‌های غیرفعال به منبع تغذیه خارجی نیاز دارند، بنابراین سرب‌های آن‌ها باید قبل از اتصال به ابزار اندازه‌گیری برای عملکرد عادی، در منبع تغذیه خارجی وارد شوند.
با مشاهده نحوه اتصال اتصالات و سرب های ترموکوپل می توان فعال یا غیرفعال بودن ترموکوپل را تشخیص داد. ترموکوپل های فعال نیازی به منبع تغذیه خارجی ندارند، در حالی که ترموکوپل های غیرفعال برای عملکرد صحیح باید به منبع تغذیه خارجی متصل شوند. در کاربردهای عملی، در صورت نیاز نوع مناسب ترموکوپل را انتخاب کنید.