نحوه جلوگیری از خشک شدن-: قانون ایمنی شماره 1 برای لولههای گرمایش PTFE
پیام بگذارید
اپراتور لوله گرمایش PTFE را برای گرم کردن حمام فرآیند با فرض رفتار گرم کردن استاندارد گرم می کند. یا سطح مایع به دلیل تبخیر مشاهده نشده یا پر شدن ناکافی به زیر ناحیه گرمایش رسیده است. بخشی از لوله در معرض هوا قرار دارد. در داخل سیستم، دماها به سرعت شروع به بالا رفتن میکنند، با این حال غلاف PTFE خارجی شواهد فوری از گرم شدن بیش از حد را نشان نمیدهد. این شلیک خشک-است و همچنان یکی از شایع ترین علل خرابی زودرس، فروریختن عایق و مسائل ایمنی پیش بینی نشده در سیستم های گرمایش غوطه وری است.
نحوه انتقال گرما توسط لوله های گرمایش PTFE در حین کارکرد معمولی، خطر شلیک خشک است. هنگامی که به طور کامل غوطه ور شود، مایع اطراف آن یک خنک کننده موثر است. گرمای ایجاد شده توسط عنصر مقاومت داخلی به طور مداوم توسط همرفت دفع می شود تا دمای کار در حالت ثابت بماند. این تعادل حرارتی پایه و اساس سیستم است. اما این مسیر خنک کننده تقریباً بلافاصله به محض اینکه لوله در معرض هوا قرار می گیرد از بین می رود. PTFE در نوع خود یک عایق حرارتی است، یعنی رسانای خوبی برای گرما نیست که از عنصر داخلی دور شود. به جای آن گرما را به دام می اندازد. با این حال، سطح خارجی به طور فریبنده ای عادی به نظر می رسد، و در نتیجه، عنصر گرمایش می تواند به سرعت از محدودیت های دمایی مشخص شده خود فراتر رود.
این گرم شدن داخلی همان چیزی است که شلیک خشک را بسیار خطرناک می کند. المنت گرمایش می تواند بسیار داغتر از آن چیزی باشد که PTFE می تواند با خیال راحت تحمل کند. با گذشت زمان این امر منجر به تخریب سریع عایق، از دست دادن استحکام دی الکتریک و در شرایط شدید شکست حرارتی اجزای داخلی می شود. PTFE یک ماده مقاوم در برابر شیمیایی و از نظر حرارتی پایدار است اما برای گرمایش داخلی کنترل نشده بدون خنک کننده مایع مناسب نیست. مایع خنک کننده بخاری است و بدون آن لوله اساسا خود را از داخل به بیرون سرخ می کند. در موقعیتهای شدید، این امر میتواند منجر به گازگرفتن-یا سوختن موضعی شود که منجر به آسیب تجهیزات و مشکلات ایمنی احتمالی میشود.
چیزی که این الگوی شکست را به ویژه دردسرساز می کند این است که معمولاً بی صدا اتفاق می افتد. در مراحل اولیه شلیک خشک-، هیچ شواهد بصری آشکاری از آسیب وجود ندارد. ممکن است سیستم همچنان کار کند، اما پوسیدگی داخلی قبلاً وارد شده است. هنگامی که لایه PTFE یا عایق داخلی شکسته شد، دیگر راه بازگشتی وجود ندارد. شلیک خشک{5}}حتی برای چند دقیقه عمر مفید را به طور دائم و شدید کاهش می دهد و مقاومت عایق را کاهش می دهد. در بسیاری از شرایط نمی توان به یک لوله با پخت خشک برای کار با طراحی کامل اعتماد کرد.
اولین گام برای جلوگیری از این وضعیت، حفظ یک برنامه دقیق روزانه از تأیید سطح مایع است. تایید فیزیکی سطح مایع در مخزن باید قبل از روشن شدن هر لوله گرمایش PTFE تضمین شود. شما نمی توانید فرض کنید که شرایط ثابت می ماند، زیرا تبخیر، نشت یا استفاده از فرآیند می تواند به طور غیرمنتظره سطح را کاهش دهد. یک روش ساده اما بسیار موفق این است که روی دیواره مخزن حداقل سطح مایع ایمن را که مربوط به بالای قسمت گرم شده لوله است، علامت گذاری کنید. مرجع بصری عدم قطعیت را برطرف می کند و قبل از شروع{4}} یک بازرسی فوری می دهد. بررسی سطح چند ثانیه است، یک لوله جدید می تواند چند روز باشد.
برای سیستم هایی که بدون نظارت کار می کنند یا خطر بیشتری دارند، باید اینترلاک مکانیکی یا الکتریکی ارائه شود. یک زنگ هشدار سطح پایین یا سوئیچ شناور را می توان برای قطع خودکار برق زمانی که سطح مایع زیر سطح ایمن است قرار داد. این یک ویژگی امن-درست را فراهم میکند، به طوری که اگر توجه اپراتور از بین برود، خود سیستم انرژیدهی را در شرایط مضر ممنوع میکند. در محیط های خودکار، این قفل به یک لایه کلیدی دفاعی به ویژه در طول چرخه های گرمایش طولانی یا عملیات شبانه تبدیل می شود.
آموزش اپراتور همچنین در جلوگیری از مشکلات شلیک خشک-مهم است. یک خطر رفتاری رایج استفاده از حافظه به جای روش است. حتی کارکنان باتجربه ممکن است فکر کنند که سطح تانک هنوز خوب است زیرا در شیفت آخر سالم بود. با این حال، نرخ تبخیر بسته به دما، تهویه و شیمی فرآیند می تواند بسیار متغیر باشد. در نتیجه، تأیید سطح باید به عنوان یک روش راه اندازی ضروری در نظر گرفته شود، نه یک بررسی اختیاری. این باید هر بار قبل از انرژیدهی تکرار شود، صرف نظر از اینکه سیستم چقدر آشنا است یا سابقه کار چقدر جدید است.
در سیستم هایی که همیشه روشن هستند، سطح مایع هرگز نباید در طول زمان اجرا ثابت در نظر گرفته شود. سطح حمام ممکن است به آرامی به دلیل تبخیر، کاهش{1}}تلفات، یا واکنش های فرآیندی در حالی که بخاری روشن است کاهش یابد. این بدان معناست که ایمنی فقط یک موضوع راه اندازی نیست، بلکه یک شرایط عملیاتی مداوم است. مهم است که المنت گرمایشی همیشه به طور کامل غوطه ور باشد، چه با چک کردن مکرر یا با نظارت خودکار.
کنترلکنندههای مدرن را میتوان همراه با اینترلاکهای سطح یا تایمرها برای جلوگیری از عملکرد در موقعیتهای مضر، در صورت نیاز به ایمنی بیشتر برای نصب، استفاده کرد. برخی از سیستمهای{1}بالاتر دارای منطق داخلی هستند تا خروجی گرمایش را غیرفعال کنند مگر اینکه سیگنال معتبر "سطح ایمن" وجود داشته باشد. در برنامه های کاربردی تر می توانید سوئیچ های شناور را با سیستم های نظارت الکترونیکی ترکیب کنید تا افزونگی را فراهم کنید.
به عنوان آخرین خط ایمنی، لولههای گرمایش PTFE خاصی در قطعکنندههای حرارتی- ساخته شدهاند. این دستگاه ها برای قطع برق زمانی که از دمای داخلی ایمن فراتر می روند، استفاده می شود. آنها مفید هستند اما باید به عنوان یک{3}}ایمنی پشتیبان به جای یک استراتژی حفاظتی اولیه در نظر گرفته شوند. شلیک خشک مکرر یا طولانی{5}}را نمی توان با هیچ قطع حرارتی جبران کرد. "پیشگیری همیشه راهبرد درست است، نه واکنش."
شلیک خشک{0}}عیب عجیب و غیرقابل پیشبینی نیست، اما در نهایت، یک اشتباه عملیاتی قابل اجتناب است. این به دلیل نقص مکانیکی پیچیده نیست، بلکه یک نظارت ساده است: روشن کردن بخاری بدون بررسی اینکه آیا زیر آب است یا خیر. پس از درک این اصل، پیشگیری ساده و قابل تکرار است.
حیاتی ترین روش ایمنی روزانه لوله های گرمایش PTFE جلوگیری از شلیک خشک-است. بررسی سطح مایعات را می توان به صورت خودکار انجام داد، اینترلاک ها را در هر جایی که عملی بود گنجانید، و نظم و انضباط اپراتور را تقویت کرد، که همگی ایمنی تجهیزات و تأسیسات را تا حد زیادی افزایش می دهند. سیستمی که به درستی مدیریت می شود هرگز به شانس یا حافظه متکی نیست-این سیستم به تأیید ثابتی متکی است که بخاری همیشه قبل از تحویل برق کاملاً در آب است.
