نحوه تعیین پایداری مواد H13

تکنیک اصلی برای ارزیابی پایداری ماده H13، ارزیابی کامل قوام متالوگرافی، قابلیت ردیابی فرآیند عملیات حرارتی و یکنواختی سختی آن است. هنگامی که این سه عنصر با هم ترکیب می شوند، یک حلقه بسته ایجاد می کنند که ثبات مواد را تعیین می کند.

1. ارزیابی سریع تست یکنواختی سختی در سایت-

روش آزمایش: سه تا پنج نقطه مهم (مانند مرکز، لبه و مرز ضخامت) روی هر قطعه کار را با استفاده از سختی سنج قابل حمل اندازه گیری کنید.

معیارهای پذیرش: میانگین سختی دسته ای بین 48 و 52 HRC سازگار است. محدوده سختی تک-تکه کمتر یا مساوی 2 HRC.

هشدار ناهنجاری: اگر محدوده بیش از 3 HRC باشد، ویژگی‌های مواد ناپایدار می‌تواند به دلیل خنک‌شدن ناهموار یا تعدیل ناکافی باشد.

توصیه عملی: 100٪ تست قطعات مهم. نرخ نمونه برداری حداقل 10 درصد در هر دسته.

2. تجزیه و تحلیل متالوگرافی (مبنای قضاوت معتبر)

عملکرد پایدار ویژگی های ریزساختار عملکرد غیر قابل اعتماد

ساختار ماتریس: کاربیدهای پراکنده به اضافه مارتنزیت یکنواخت کاربیدهای شبکه، مارتنزیت درشت یا فریت باقیمانده

بدون اکسیداسیون، بدون ریزترک، و حالت مرزی دانه شفاف.

پراکندگی شبکه، تجمع بارش همگن، توزیع کاربید ریز و کاهش چقرمگی

الزامات آزمایش: پس از نمونه برداری و پردازش از یک میکروسکوپ متالوگرافی با بزرگنمایی 400× یا بیشتر استفاده کنید. نمونه برداری حداقل پنج درصد از هر دسته توصیه می شود.

3. بسته{1}}تضمین کیفیت حلقه (قابلیت ردیابی فرآیند)

مشخصات دمای کوره: بررسی کنید که درجه حرارت در طول فرآیند تهویه مطبوع در 550-600 درجه، با نرخ گرمایش و سرمایش مناسب، ثابت باشد و هیچ گونه اختلال یا تغییری وجود نداشته باشد.

گزارش دسته ای: گزارش عملیات، جزئیات کارکنان آزمایش و داده های جامع تست سختی را ارائه دهید.

صلاحیت ارائه دهنده خدمات: به تأسیسات عملیات حرارتی دارای گواهینامه CQI-9 که رویه های آنها یکنواخت و مستندات آنها جامع است، اولویت دهید.

"قابلیت ردیابی داده ها، اعتبار سازمانی و قابلیت کنترل فرآیند" اصول ایمنی ضروری هستند.