چگونه تشخیص دهیم که آیا سنسور ارتعاش در برابر حرارت مقاوم است یا نه

برای تعیین سریع نتیجه می توان از سه روش استفاده کرد: «تأیید پارامتر + تأیید برچسب + تأیید آزمایش». بررسی پارامترهای مقاومت دمایی اعلام شده بسیار مهم است.

ابتدا به بخش «محدوده دمای عملیاتی» در صفحه پارامتر سنسور در دفترچه راهنمای پارامتر محصول بروید. حد مقاومت دمای بالاتر آن بالاترین دمای عملیاتی است که به وضوح نشان داده شده است. تا زمانی که حد مقاومت درجه حرارت بالا بیشتر از یا مساوی دمای کارکرد دونده داغ + 20 درجه باشد، معیارهای مقاومت در برابر دمای بالا را برآورده می‌کند. اگر فقط دمای ذخیره سازی نشان داده شده باشد، باید به پارامتر دمای کارکرد مداوم نگاه کنید. دمای ذخیره سازی را نمی توان به عنوان مقاومت دمای عملیاتی استفاده کرد.

گواهینامه و برچسب گذاری محصول را تأیید کنید: سنسورهای صنعتی معتبری که می توانند دمای بالا را تحمل کنند، محدوده مقاومت دما را به وضوح روی برچسب یا بدنه نشان می دهند. گواهینامه های صنعتی مانند AEC{1}}Q100 برای محصولاتی که برای کاربردهای خودرویی یا صنعتی اصلاح شده اند اعمال می شود. استانداردهای مقاومت در برابر دمایی که به خوبی تعریف شده است که با سطح گواهینامه مرتبط است، قابلیت اطمینان بالاتری را نشان می دهد.

راستی‌آزمایی ساده قبل از{0}}آزمایش (اختیاری): برای حسگرهای ناشناس که برچسب‌گذاری نشده‌اند، آنها را در محفظه‌ای با دمای مداوم تنظیم شده روی دمای کارکرد دونده داغ قرار دهید و به مدت دو ساعت در آنجا بگذارید. سیگنال خروجی و تداوم را پس از حذف آن تست کنید. اگر سیگنال طبیعی باشد و آسیبی نداشته باشد، می تواند دمای مناسب را تحمل کند.

سنسورهای معمولی اغلب می گویند "دمای عملیات گسترده" بدون ارائه حد بالایی یا به طور هدفمند مشخصات مقاومت دما را پنهان می کنند. الزامات دمای بالا-سیستم‌های دونده داغ معمولاً با این نوع برآورده نمی‌شوند.