چگونه یک سنسور دما طراحی کنیم که بتواند لرزش های قوی را تحمل کند؟

طراحی یک سنسور دما که بتواند ارتعاشات قوی را تحمل کند نیاز به توجه محتاطانه به عوامل متعددی به ویژه در رابطه با ترکیب ترموکوپل دارد.
تولید بدنی حسگر می‌خواهد قوی باشد. این باید حاوی استفاده از موادی باشد که می توانند به طور استثنایی ماندگار باشند و در برابر استرس مکانیکی مقاوم باشند. به عنوان مثال، یک پوشش فلزی با انرژی کششی بیش از حد می تواند ایمنی در برابر ارتعاشات را ارائه دهد. هنگام استفاده از ترموکوپل، سیم های ترموکوپل ممکن است در یک پارچه خمیده اما محکم قرار گیرند که می تواند لرزش ها را بدون شکستگی یا تأثیر بر اندازه گیری دما وارد کند.
مکانیسم نصب سنسور بسیار مهم است. باید به گونه ای طراحی شود که همزمان با به حداقل رساندن سوئیچ ارتعاشات، سنسور را به طور ایمن به مورد یا کف مورد اندازه گیری متصل کند. می‌توان از پایه‌های ارتعاش یا پدهای جداکننده ویژه استفاده کرد. در یک سنسور کاملاً مبتنی بر ترموکوپل، اطمینان از اتصال محکم بین ترموکوپل و فاکتور اندازه گیری ضروری است. این ممکن است از طریق یک روش گیره یا لحیم کاری قابل اعتماد که می تواند در برابر لرزش مقاومت کند، انجام شود.
افزودنی های داخلی سنسور می خواهند در برابر ضربه مقاوم باشند. افزودنی‌های الکترونیکی همراه با تقویت‌کننده‌ها و پردازنده‌های علامت باید برای توانایی او برای عملکرد زیر شرایط ارتعاش تصمیم‌گیری شود. برای ترموکوپل ها، محل اتصال باید به خوبی پوشانده شده و طوری طراحی شود که یکپارچگی خود را حفظ کند، حتی اگر در معرض ارتعاشات قوی باشد. این باید شامل استفاده از استراتژی‌های جوشکاری منحصربه‌فرد یا استراتژی‌های کپسوله‌سازی برای اندازه‌گیری دمای جامد باشد.
سنسور باید در زیر موقعیت های ارتعاش شبیه سازی شده مورد بررسی قرار گیرد تا از قابلیت اطمینان آن اطمینان حاصل شود. این می‌تواند به درک هر گونه ضعف در طرح‌بندی کمک کند و اجازه ایجاد پیشرفت‌ها را بدهد. برای سنسورهای ترموکوپل، آزمایش باید شامل بررسی خوانش دمای صحیح زیر فرکانس‌ها و دامنه‌های ارتعاش خارق‌العاده باشد. این اطمینان حاصل می کند که حسگر همانطور که در برنامه های جهانی واقعی پیش بینی شده است بازی می کند.