دمای انتهای آزاد ترموکوپل چگونه ثابت می شود؟

ترموکوپل ها به دو دسته سرد و داغ تقسیم می شوند. وقتی می گویید پایان رایگان، منظور شما قسمت نمایشگر است، درست است
در حال حاضر، اکثر ترموکوپل‌ها برای اندازه‌گیری دما، عملکردهای جبران دما را روی سر کنتور خود دارند که نیاز به جبران دستی دما را از بین می‌برد.
هنگام اتصال سنسورها و ابزارهای ثانویه در حین استفاده، لازم است از سیم های جبرانی با همان شماره فارغ التحصیلی استفاده شود.
دو رسانا با ترکیبات مختلف (به نام سیم های ترموکوپل یا الکترودهای ترموالکتریک) در دو انتها به هم متصل می شوند تا یک مدار تشکیل دهند. زمانی که دمای دو نقطه اتصال متفاوت باشد، نیروی محرکه ای در مدار ایجاد می شود که به آن اثر ترموالکتریک و این نیروی حرکتی را پتانسیل ترموالکتریک می گویند. ترموکوپل‌ها از این اصل برای اندازه‌گیری دما استفاده می‌کنند، جایی که انتهایی که مستقیماً برای اندازه‌گیری دمای محیط استفاده می‌شود، انتهای کار (همچنین به عنوان انتهای اندازه‌گیری شناخته می‌شود)، و انتهای دیگر آن انتهای سرد (همچنین به عنوان انتهای جبران شناخته می‌شود) نامیده می‌شود. ) انتهای سرد به ابزار نمایشگر یا ابزار پشتیبانی متصل است و ابزار نمایشگر پتانسیل ترموالکتریک تولید شده توسط ترموکوپل را نشان می دهد.
انتهای آزاد انتهای سرد ترموکوپل است. انتهای سرد از طریق یک سیم جبران کننده به ابزار کنترل دما منتقل می شود (به عبارت دیگر، سیم جبران کننده را می توان به عنوان امتداد یک ترموکوپل تصور کرد)، و ابزار کنترل دما دارای مدار مقاومت حرارتی برای اندازه گیری دمایی است که در آن ساز واقع شده است. بنابراین دمای انتهای سرد ثابت نیست.
با فرض اینکه دما در انتهای اندازه گیری 825 درجه، دما در انتهای سرد 25 درجه و اختلاف دما 800 درجه باشد، ولتاژی معادل 800 درجه ایجاد می شود. ابزار کنترل دما این ولتاژ را به 800 درجه تبدیل می کند و دمای محیط اندازه گیری شده 25 درجه را برای نمایش 825 درجه اضافه می کند.
به همین ترتیب، اگر دمای محیط به 45 درجه تغییر کند، دمای انتهای سرد 45 درجه، اختلاف دما 780 درجه است و نمایشگر ابزار (825-45)+45 همچنان 825 درجه را نشان می دهد.