روش های انبساط و جوشکاری مزایا و معایب خاص خود را دارند

روش های انبساط و جوشکاری مزایا و معایب خاص خود را دارند

جوشکاری

روش جوشکاری آسان است، استحکام اتصال خوبی دارد و می تواند از سفتی و استحکام کششی اتصال حتی در دما و فشار بالا اطمینان حاصل کند (شکل 2 را ببینید). پس از جوشکاری در محل اتصال، تنش حرارتی باقیمانده و تمرکز تنش در لوله و صفحه لوله ممکن است باعث خوردگی استرس و آسیب خستگی شود که منجر به شکست و نشت در اتصال بین لوله و صفحه لوله شود. بنابراین در حین جوشکاری لازم است انتهای لوله را صیقل داده و کثیفی های ناحیه جوش را تمیز کرده تا از آلودگی گره جلوگیری شود.

1.3 جوشکاری انبساطی و استفاده

هر دو روش انبساط و جوش مزایا و معایب خاص خود را دارند و استفاده از ترکیب انبساط و جوش می تواند نه تنها مقاومت خستگی اتصال را بهبود بخشد، بلکه خوردگی تنشی و خوردگی شکاف را از بین برده و عمر مفید را بهبود می بخشد.

اتصالات جوش انبساطی را می توان بر اساس نیازهای مختلف انبساط و جوش به انواع زیر تقسیم کرد: جوش استحکام + انبساط چسب، جوش استحکام + انبساط استحکام، انبساط استحکام + جوش آب بندی، انبساط استحکام + انبساط چسب + جوش آب بندی، جوش استحکام + انبساط چسب. + انبساط چسب و غیره. از دو روش آخر برای ورق های لوله ضخیم استفاده می شود. علاوه بر این، استفاده از "گسترش موقعیت" قبل از جوشکاری مقاومتی نیز وجود دارد، به این معنی که لوله قبل از جوشکاری و انجام سایر فرآیندها منبسط شده و در سوراخ لوله قرار می گیرد. ترکیبات مختلف جوش انبساطی فوق باید با توجه به الزامات استحکام اتصال، آب بندی، ضخامت صفحه لوله و شرایط خوردگی انتخاب شوند. جوش استحکامی که در اینجا به آن اشاره می شود به تحمل کل استحکام اتصال بین لوله ها و صفحات لوله اشاره دارد و در عین حال از چگالی درز جوش نیز اطمینان می یابد. جوشکاری آب بندی به سادگی برای جلوگیری از نشت متوسط ​​است. عملکرد انبساط استحکام مانند جوشکاری استحکامی است، در حالی که انبساط چسب فقط شکاف بین سوراخ های لوله را برای جلوگیری از خوردگی شکاف از بین می برد.

Www.superbheater.com