تفاوت بین ترموکوپل های تک هسته ای-و چند هسته ای-هت رانر

ترموکوپل های رانر داغ بر اساس ساختار هسته سیم داخلی به انواع تک هسته ای و چند هسته ای دسته بندی می شوند. این انواع از نظر طراحی سازه، پایداری سیگنال، احتمال خرابی و شرایط عملیاتی مناسب به طور قابل توجهی متفاوت هستند.

ترموکوپل‌های تک هسته‌ای دارای طراحی داخلی ساده، نقاط جوش کمتر، راندمان تبدیل ترموالکتریک ثابت، و ساختار داخلی دو هسته‌ای مستقل هستند. آنها انواع استاندارد محبوبی هستند که به دلیل نرخ خرابی داخلی پایین، پاسخ دمایی سریع و بازخورد دقیق داده‌ها در اکثر سیستم‌های راندر داغ رایج مورد استفاده قرار می‌گیرند. ساختار آنها محکم، مقاوم در برابر ارتعاشات کوچک، نصب و نگهداری آسان و مناسب برای اکثر تولیدات پلاستیکی روزمره و کلی پلاستیک فنی است.

مجموعه‌های متعددی از هسته‌های سیم حسگر توسط ترموکوپل‌های چند هسته‌ای در یک آستین محافظ واحد ادغام می‌شوند و تشخیص دمای چند نقطه‌ای را در مکان‌ها و اعماق مختلف در یک سوراخ نصب امکان‌پذیر می‌سازند. عمدتاً در نازل‌های عمیق عمیق-و دونده‌های داغ منیفولد فوق‌العاده-دراز که نیاز به نظارت لایه‌ای دما دارند، استفاده می‌شود زیرا می‌تواند به طور همزمان داده‌های دمای چند گروهی را در کانال جریان جمع‌آوری کند و وضعیت توزیع گرمای داخلی را به‌طور کامل‌تر نشان دهد.

از سوی دیگر، طراحی ساختاری چند هسته‌ای، سیم‌کشی و گره‌های جوش داخلی بیشتری دارد که آن را پیچیده‌تر می‌کند. در مقایسه با دستگاه‌های تک هسته‌ای، اتصالات مجازی و قطع‌های داخلی بیشتر در محیط‌های با درجه حرارت و لرزش بالا رخ می‌دهند. در عین حال، تداخل چندین هسته سیم با سیگنال های یکدیگر آسان است، که این امر باعث بالا رفتن نوار سیم کشی و فناوری محافظ می شود.

پایش دمای یک نقطه‌ای معمولی در واقع به نفع ترموکوپل‌های تک هسته‌ای-پایدار و با قیمت مناسب است. برای سازه‌های دونده داغ پیچیده که به جمع‌آوری داده‌های دمایی چندگانه-نیاز دارند، ترموکوپل‌های چند هسته‌ای-با کیفیت بالا را با دقت انتخاب کنید تا نیازهای پیچیده تشخیص دما را برآورده کنند.